جمعه ۱۵ شهریورماه ۹۲ در حالی دو تیم استقلال و پرسپولیس در هفتادوهفتمین دربی به مصاف یکدیگر میروند که حواشی این دیدار بیشتر از یک هفته قبل از آغاز مسابقه بر رسانههای جمعی اعم از سایتها و روزنامهها سایه می افکند و یک بازی سرد و بیروح نتیجه یک هفته التهاب و هیجان کاذب میشود.
به گزارش سراج24، شاید خیلیها دربی تهران را بعنوان یکی از حساسترین دربیهای جهان بشناسند اما مطمئنا این بازی هیچ شباهتی با دربیهای معروف دنیا ندارد و اغلب ۷۶ بازی قبلی سرد و بیروح بوده و با نتیجه مساوی و بدون گل به پایان رسیده است.
به هیجان، کری خوانی هواداران دو تیم و بازتاب زیاد دربی پایتخت در رسانهها عادت کرده ایم اما نکته جالب توجه در این هیجانات تکرای، این است که در حالیکه همه میدانند دربی از نظر فنی بازی زیبایی نیست اما بازهم هر چه به روز دربی نزدیک میشوند هیجان و تب فوتبال بالاتر میرود و برای هم کری میخوانند، اگر چه در باطن انتظار دیدن یک بازی با کیفیت را ندارند.
اما استرس و ترس از باخت تنها عامل سردی دربیهای پایتخت است و هم استقلالیها و هم پرسپولیسیها خوب می دانند که پیروزی و یا حتی عدم شکست در این دیدار به اندازه قهرمانی در لیگ برای هواداران مهم است. به عبارت دیگر ردهبندی نهائی در لیگ یک طرف و نتیجه دربیهای رفت و برگشت از سوی دیگر برای هوادران دو تیم حائز اهمیت است و مربیان هم خوب می دانند که در گام اول باید سعی کنند نبازند و اگر در آنروز شانس با آنها همراه بود و اتفاقات غیرفوتبالی به کمکشان آمد، گوشه چشمی به پیروزی هم دارند.
دربی ۷۶ (آخرین دربی) سند معتبری است بر بی کیفیتی دربیهای پایتخت. مصاحبههای پس از بازی از سوی قلعهنویی و گلمحمدی نشان می دهد هر دو زا تساوی بدون گل رضایت داشتند و بیشتر از برد به نباختن در دربی می اندیشیدند!
هرچند تفکر تهاجمی بارزترین شاخصه در تیمهای تحت هدایت علی دایی است و خط حمله استقلال در لیگ سیزدهم نیز آمار قابل قبولی داشته است میتواند نویدبخش یک دربی متفاوت در ۱۵ شهریور باشد اما بازهم سایه ترس بر این دربی سایه افکنده و به نظر میرسد مربیان دو تیم در ابتدا به دنبال نباختن هستند و برای برد چشم امید به امدادهای غیبی و عناصر سهگانه طبیعت دارند!
